LAURELL K. HAMILTON
Anita Blake, Vampire Hunter #8
Blue Moon
Çevirmen Mert Söğün
578 Syf
4'5
Herkese merhaba.
Anita Blake okumayalı altı ay olmuş 🥺 Neden bu kadar ara verdiğimi bilmiyorum.
Seriye sekizinci kitap Mavi Ay ile devam ediyorum.
Richard'ın kardeşi Daniel, gece yarısı Anita'yı arar. Richard'ın başı derttedir. Tennessee'de tecavüzden suçlanıp hapise atılmıştır. Anita hemen oraya gitmeye karar verir. Jean-Claude, Şehrin Efendisi Colin'in bölgesine gitmesine izin yoktur. Giderse savaş çıkabilir. Hatta Anita'nın da gitmesine izin yok. Ama onu hiç kimse durduramaz. Jason, Asher, Damien, Zane, Cherry ve Nathaniel'i yanına alır ve Richard'ı kurtarma operasyonu başlar.
Bana göre bu kitapta en önemli şey Anita'nın her zaman korktuğu, onlardan kaçtığı ve hatta onları avladığı canavara dönüşmesi. İronik bir şekilde, onu şoka sokan şey işlediği fiillerden değil, bunlar için pişmanlık duymamış olması. Yaptıkları yanlış değildi. O an o gerektiriyordu. Normalde Anita'yı pek sevmem. Ama etrafındakileri önemsemesi ve onları güvende tutmak için kendi sınırlarını bile aşması hatta ölümü bile göze alması takdire şayandı.
Ayrıca Anita yeni güçlerini keşfediyor. Yeni gücü mumin. Anita seri sonuna doğru ne hale gelecek çok merak ediyorum 🤭 Kimseye ihityaç duymayacak galiba 🤣
Ayrıntılar kaldığı yerden devam ediyor. Nike'larını giydi, şu silahını şuraya, bu silahını buraya taktı. Onları görmemezlikten gelmeyi öğrendim artık 😅
Bu kitap inanılmaz derecede karanlıktı. Aksiyon hat safhadaydı. Bolca vahşet, bolca kan ve şehvet vardı. Bazı bölümleri ağzım açık okudum. Son bölümler ise muhteşemdi. Seride şuana kadar okuduğum kitaplar içerisinde üst seviyede olan bir kitap.
(16.10.2026)
ALINTI
"Başı dertteydi ve eğer yapabiliyorsam ona yardım edecektim. Basitti. Karmakarışıktı. Acı vericiydi."
"Başı dertteydi ve eğer yapabiliyorsam ona yardım edecektim. Basitti. Karmakarışıktı. Acı vericiydi."
"İyi bir adam bile yeterince korkutulursa, ne yapacak kestirilemez bir hale gelir. Kötü bir adamı korkutursanız, başınız dertte demektir."
"Richard'la hâlâ çıkmıyor olmamızın sebeplerinden biri de, onun benim gözlerimi kamaştıracak kadar temiz olması. Ama ikimizin ortak bir yanı var."
"Neymiş?" diye sordu Wilkes.
"Bizi itersen, biz de seni iteriz. Richard doğru olan bu olduğu için yapar. Ben, sadece rahatsız etmek için yaparım."
"Ben tabiatım gereği tedbirli ve işim gereği paranoyağımdır."
"Eğer dikkatli olursam, ben de onu, onun beni kullandığı gibi kullanabilirdim. Bu dar merdivenlerden, elimde içi dolu fincanıyla çıkmak gibiydi. Dikkat dikkat derken kenardan biraz dökülürdü ve yapardınız."
"Beni bıraktılar, sanki korkuyormuş gibi yavaş haraket ettiler. Benden mi korkuyorlardı, benim için mi korkuyorlardı emin değildim."
"Ormanda gözlerinizi kullanarak koşmazdınız. Beyninizin, ensenizdeki tüyleri diken parçasıyla koşardınız."
"Richard buradaki sürünün lideri olan bir alfa kurtadamdı ve onun tek kusuruydu.
Onu birisini yerken gördüğüm için ayrılmıştık, gördüklerimden sonra Jean-Claude'un kollarına koşmuştum. Yani bir kurtadamdan kaçıp bir vampire gitmiştim.
Jean-Claude, Saint Louis Şehrinin Efendisiydi. Aslına bakarsanız ikisini kıyaslayınca, Jean-Claude daha insan sayımazdı. Kanemici ile etyiyici arasında fark fazla yoktu ama en azından Jean-Claude beslenmesini bitirdikten sonra sivri dişlerinin arasında et parçaları kalmıyordu. Bu, küçük ama beni etkikeyen belirgin bir faktı."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder