NURŞEN SİPAHİ
Gece Kitaplığı
189 Syf
4/5
Herkese merhaba.
Biyografi anlatısına sahip bir kitapla geldim. "Tilda Sevgilim Korkma! Biz Namuslu Yaşadık."
Serrero ailesi, pek çok Yahudi ailesine benzer. 15. yy'da İspanya'dan sürülen Yahudilerin bir bölümü Osmanlı topraklarına sığınmış. Serrero ailesi de onlardan biri.
O yılların İstanbul'unda iyi eğitimli, birden fazla dil bilen, müzikle arası iyi olan, piyano çalan , İngiliz haber ajansında çevirmenlik yapan Sefarad ailesinin kızı Thilda Serrero. Büyükannesinin dilinde Tilda.
Aynı yıllarda Çukurova'nın bağrında doğan, Kürtçe ve Türkçe dillerinin arasında büyüğen, çok küçükken bir bayram günü sağ gözünü yitiren, 4 yaşında babasının ölümünden sonra 12 yaşına kadar kekeleyen bir çocuk. Kekelemesi türkü söylerken çözülen, bundan dolayı köylülerin Âşık dediği çocuk. O çocuk okumak için tosununu satar. Sonra hayat ona, Çukurova'nın sert eliyle her şeyi öğretir. Bir çok işte çalışır. Bir çok öğüt sonrasında annesinin diktiği torba ile İstanbul'a gider. İlk başlarda Gülhane Parkı'nda, Topkapı Sarayı surları dibinde, eski bir parkta, yaşlı bir çınarın dibinde yatar. Annesinin diktiği o torba başının altına yastık olur. O torbanın içinde çok kıymetli bir şey vardır. İnce Memed'in taslağı. Burada kimden bahsettiğimi anlamışsınızdır. Yaşar Kemal.
Yaşar Kemal'in şansı döner ve Cumhuriyet Gazetesi'nde işe başlar.
Tilda ile yolları bu işe girdikten sonra kesişir ve yarım asırlık bir aşk hikâyesi başlar.
"Biri hikâyenin kaynağından gelmişti, öbürü onların denize döküldüğü yerden. İki su Tarabya'da buluştu."
Tanışmanın baş mimarı gazetenin yazarlarından biri olan Ömer Sami Coşar'dır. Coşar, Yaşar Kemal'i Tarabya'da balık yemeğe çağırır. Coşar'ın eşi yemeğe Tilda ile gelir.
Tarabya'da o gecede o masada ikisinin de hayatı değişir.
Yaşar Kemal ve Tilda evlenir. Öncesinde Tilda işinden olmuştur. Bu ilişkiden dolayı olduğu düşünülür. Yaşar Kemal Cumhuriyet'te çalıştığı dönemde bazı hikâyeleri gazetede yayınlanır. Tarihler 1963 gösterdiğinde 12 yıl çalıştığı Cumhuriyet'ten ayrılır. Bir dönem kapanır bir dönem başlar. Yaşar Kemal artık muhabir değil romancı olacaktır.
Tilda, önceleri Yaşar Kemal'in editörü gibidir. En büyük eleştirmeni. Daha sonları çevirmeni olur. Tilda o kadar mütevazi ki ilk çevrilen kitapta kendi ismi yerine kuzenin ismi yazılır.
Tilda, büyük bir yazarın gölgesinde kalmış kadın gibi görünse de, aslı olan ölümüne kadar Yaşar Kemal'in tüm dünyaya sesi olmuştur.
Bu kitap bir vedadan doğmuş. Yaşar Kemal'in hastane odasında Tilda ile vedalaşmasından. Ona söylediği cümleler yıllardır dillerde. Ayrıca bu ana şahit olan da yakın dostları Zülfü Livaneli.
Bu kitapta hiç bir hayal ürünü, varsayımlar yok. Hepsi kanıtlı, belgeli.
Beni etkileyen okuma oldu. 50 yıllık sevda... Tilda hakkında çok fazla bilgi olmasa da onun o sessizliği, kendini arka plana atması beni en çok etkileyen unsur oldu. Okurken keşke Tilda hakkında daha çok bilgiye sahip olsaydık düşüncesi oldu. Daha yakından tanımak isterdim.
Yaşar Kemal, hep onu "eşim, dostum, sırdaşım" diye anmış. Elli yıl konuşarak geçirmişler. Şuan ikisi yanyana yatıyor. Kitaplarla hâlâ konuşmaları devam ediyor. Yaşar Kemal'in yazdığı, Tilda'nın İngilizce'ye çevirisi ile. Her sayfada, her satırda...
Mutlaka okumalısınız.
ALINTI
"Ömrünün çoğunu doğduğu şehirde yaşadı, doğduğu şehirde öldü ve doğduğu şehirde toprağa verildi; bugün orada, sevdiği adamla yan yana yatıyor. Bir şehir, kızını hiç bırakmamıştı; kızı da şehrini."
"Okuma yazmayı nasıl isteğinin hikâyesi de bir romandan fırlamış gibidir; anlatılana göre şöyle olmuştur. Köye bir çerçi gelirdi; sırtında ya da eşeğinin heybesinde iğne, iplik, boncuk, tülbent taşıyan gezgin satıcılardan biri. Bu adamın bir borç defteri vardı. Köylülerin veresiye aldıklarını oraya yazıyordu. Küçük Kemal o defteri, kalemin kağıt üzerinde bıraktığı o işaretleri gördü ve yazmayı öğrenmeye karar verdi. Bir başkasının borcunun kaydı, bir çocuğun gönlünde ödenmez bir sevdaya dönüştü."
"Saraylar boşalıyor, sefaretler Ankara'ya taşınmaya hazırlanıyor, Boğaz'ın yalıları eski sahiplerini birer birer uğurluyordu. Tilda böyle bir şehrin kucağına doğdu: tahtını yitirmiş ama zarafetini yitirmemiş bir şehrin."
".... her şeyi bilen ama hiçbir şeyi göstermeyen, her kapıyı açan ama kendi adını hiçbir kapıya yazdırmayan bir kadın. Bir lamba gibi: odaya aydınlatan ama kendine bakılmasını hiç istemeyen."
"Bazen bir insanın hayatını değiştiren cümle, kırk yıllık bir dostun değil, bir kez görülmüş bir yabancının ağzından çıkar."
"Bir yıl sonra İstanbul'a gitti. İstanbul'da onu, kelimelerine bir ömür boyu inanacak kadın bekliyordu; ama henüz ikisi de birbirinin adını bilmiyordu."
"Hayat sertti; ama gülmek yasak değildi, dostluk da."
"O masanın iki insanın hayatını değiştireceğini, o gün kimse bilmiyordu. Boğaz biliyordu belki; ama Boğaz sırlarını hiçbir zaman ele vermez."
"Her aşk hikâyesi kendi zamanının içinde yaşanır, tıpkı bir çiçeğin ancak kendi toprağında açabilmesi gibi."
"Kelimeler bu evi her zaman ısıttı: önce hikâyenin parasıyla alınan odunla, sonra çevrilen kitapların dünyaya açtığı kapılarla. Sobada çıtırdayan ateş, aslında bir hikâyenin alevidir."
"Bir yazarın karısı olmak, yazılmamış sayfaların da karısı olmak demektir, kapıdan çıkan adamın, yanında henüz doğmamış insanları da götürdüğünü bilmek."
"Biri hikâyenin kaynağından gelmişti, öbürü onların denize döküldüğü yerden. İki su Tarabya'da buluştu."
